Oud-Zuid

Op het Rapenburg woonden ook beeldhouwers waaronder Willem Reijers en Shinkichi Tajiri. Op een gegeven moment was er een beeldhouwwerk zo groot dat het dak van het atelier moest worden gelicht om het werk te kunnen vervoeren. Het materiaal voor de kunstwerken werd per boot aangevoerd.

Ik ging scheiden van mijn eerste man, zonder ruzie, mijn kinderen bleven gewoon hun vader bezoeken en ik verhuisde naar de Valeriusstraat in Oud-Zuid en trouwde met musicus Ruud Bos. Het was een grote bovenwoning met drie verdiepingen, nauwelijks gemeubileerd en een kale bende. We praten nu begin zestiger jaren. We werkten hard en uit de toenemende deels elektronische inboedel viel op te maken dat onze loopbanen bergopwaarts gingen. Mijn echtgenoot werkte bij Phonogram en kon daardoor in de Philips personeelswinkel gunstig apparaten aanschaffen. Ook hadden we een modelspoorbaan die op een grote plaat tegen het plafond kon worden opgehesen. De Valeriusstraat was een keurige straat met het Vondelpark om de hoek. Hoewel er zich om ons heen bij burenruzies ook wel eens onverkwikkelijkheden voordeden, zoals het kieperen van hondendrollen in elkaars brievenbus. 

Ik kreeg hier mijn twee jongste zoons die naar de beroemde kinderopvang van radiopresentatrice Lili Petersen gingen. Mijn oudste drie kinderen gingen naar een Katholieke school waar mijn dochter een voorliefde voor bruidsmeisjesjurken ontwikkelde. Vanwege het werk van mij en mijn echtgenoot in het theater hadden we au pairs in huis. Hier kan ik een apart boek over schrijven. Het verloop was hoog en na de sollicitatiegesprekken bleek snel dat de jongedames een voorliefde voor mijn moeders badpakken hadden. Zo was er ene Rietje die voordat ze goed en wel was begonnen al een afscheidsbriefje had geschreven met ‘Ik ben weg, hartelijke groet, Rietje’. 

Er was ook een oudere dame die alleen maar roomboter wilde eten en ook niet lang bleef. Gelukkig hebben we uiteindelijk twee hele lieve hulpen gevonden die zorgden voor de kinderen. Tot op de dag van vandaag heb ik een vriendschap met hen. 

Ik reed in mijn eerste auto, een Fiat 500 die we ‘Dikke Dorus’ noemden. Vanwege de kinderen schakelde ik over op een Peugeot en verkocht het Fiatje aan de zus van Willem Nijholt. We hadden sisal tapijt en huisdieren. Dit bleek niet altijd een gelukkige combinatie en als onze teckel Brammetje weer eens los ging bleven de vlekken achter. 

Ook bleken we een keer een vlooienplaag te hebben na een zomervakantie. Wim Sonneveld zat met opgestroopte broekspijpen en een emmertje water om de vlooien te verzuipen te werken met mijn echtgenoot. Vele talenten als Adèle Bloemendaal, Jenny Arean, Willem Nijholt en Toots Thielemans klommen de lange trap bij ons op om te gaan repeteren. Het was een onvergetelijke periode in ons leven!

Marjan Berk