Nog steeds

Zaterdagmiddag, Het Tenniscafé van TV Osdorp. Na een intensieve training drink ik een kopje koffie met Cor Schlösser. Mede-oprichter van De Melkweg, over een paar maandjes tachtig jaar jong en bijna wekelijks present. Cor rent, vliegt, slaat en moppert over de baan alsof hij zich volgende week moet melden bij de spelersingang van Wimbledon. Wie Cor volgt op social media, weet dat zijn leven niet is geëindigd bij pensioen of piepers met jus. Integendeel. Zijn tijdlijn bestaat onder meer uit video’s van concertbezoeken.

Ruige gitaren, kleine en grote zalen, artiesten zonder Wikipedia-pagina: Cor staat er gewoon tussen. Voor het podium. Niet ‘even kijken’, maar echt gaan. En toen maakte ik een fout. In een moment van achteloosheid, misschien zelfs lichte bezorgdheid, vroeg ik hem: ‘Ga jij nog steeds naar dat soort concerten toe?’ Fout. Grote fout. Cor keek me aan zoals een scheidsrechter kijkt vlak voordat hij rood trekt. Haalde diep adem en zei: ‘Op een gegeven moment zeggen mensen steeds frequenter die twee woordjes tegen je: ‘nog steeds’.’

Nog steeds naar concerten gaan. Nog steeds tennissen. Nog steeds auto rijden. Alsof leven iets is wat je langzaam hoort af te bouwen, net als een telefoonabonnement dat te duur is geworden. Hij had natuurlijk volkomen gelijk. Waarom zou je stoppen met dingen die je leuk vindt, alleen omdat de kalender doorloopt? Waarom zou nieuwsgierigheid een houdbaarheidsdatum hebben? Waarom zou lawaai alleen voor jongeren zijn en stilte voor de rest?

Sindsdien hoor ik dat ‘nog steeds’ overal. Op straat. In gesprekken. In blikken. En ik weet nu dat het geen onschuldige vraag is, maar kan overkomen als een verkapte suggestie om ergens mee op te houden. Het is daarom slechts een kwestie van tijd voordat iemand mij staande houdt en vraagt: ‘zeg, ben jij nog steeds hoofdredacteur van Mokum Magazine?’

Martijn van Stuyvenberg
Hoofdredacteur Mokum Magazine