Wil van Soest (wilvansoest@gmail.com) is fractievoorzitter van de Partij van de Ouderen. In Mokum Magazine is zij benoemd tot schaduwburgemeester.

Bij de laatste raadsvergadering van dit politieke seizoen waren er 53 agendapunten en kreeg ik niet meer dan 21 minuten spreektijd. Oftewel: voor elk agendapunt minder dan een halve minuut om mijn controlerende taak te vervullen. Mijn grootste uitdaging is dan om afwegingen te maken. Welke punten zijn voor de ouderen van belang en waar kan ik het voor de bewoners opnemen? In deze bizarre tijd van corona moeten we ervoor zorgen dat we het gemeentelijke huishoudboekje op orde houden. Amsterdam stevent, net als heel veel andere steden, af op miljoenentekorten op de begroting. Ondertussen dreigen de historische bruggen en kades te bezwijken onder het zware verkeer. Daar was Amsterdam destijds niet op gebouwd. De Mokummers van toen gebruikten paard en wagen en voor de meer welgestelde stadsgenoten waren er de koetsjes. Het achterstallige onderhoud is te wijten aan jarenlang wegkijken van toenmalige bestuurders waardoor we nu met de gebakken peren zitten. Iedere burgemeester en/of wethouder heeft nou eenmaal zijn/haar eigen prestigeprojectje. Het broodnodige onderhoud, waarvan je aan de buitenkant weinig ziet, is niet sexy genoeg om kiezers te paaien. Maar de openbare ruimte is van ons allemaal en moet goed worden onderhouden. Ongelukken liggen onherroepelijk op de loer als er niet ingegrepen wordt.

Lees ook: Wil van Soest: ‘Ik word emotioneel als Sylvana mij verwijt een non-discussie te voeren’

Terug naar het huishoudboekje van de gemeente Amsterdam. Bij mij roept het alleen maar vragen op. Moet het coalitieakkoord niet op de schop? Wat doen we met de biomassacentrales nu Den Haag ook gaat twijfelen? Hectares regenwoud kappen, het hout laten invliegen en vervolgens opstoken om het dan ‘duurzame’ energie te noemen: het is de waanzin ten top. Wie denken ze in de maling te kunnen nemen? Bomen kappen om in een oven te gooien – dat deden wij in de oorlog omdat er niets meer was! We stonden in de rij voor een pannetje watersoep en nu staan er rijen mensen voor de voedselbanken. Deze beelden doen me aan die tijd terugdenken en het oplossen van dit probleem verdient de hoogste prioriteit. De ouderen met alleen een AOW’tje onder ons lijden in stille armoede, maar zij hebben geleerd en zijn het gewend om geen geld uit te geven dat ze niet hebben. Zet eerst je vaste lasten opzij en van het geld dat overblijft kun je eten kopen. Maar zelfs dat is voor een alleenstaande moeder met twee of drie kinderen vrijwel onmogelijk. Aan deze problemen zou ik al mijn minuten spreektijd willen besteden. Want arme mensen die in de rij staan voor wat eten wil ik ruim 75 jaar na de bevrijding nooit meer zien. Helaas is het nog steeds de dagelijkse realiteit, maar ook voor die mensen blijf ik onvermoeibaar knokken.

van Soest van Soest