Wil van Soest (wilvansoest@gmail.com) is fractievoorzitter van de Partij van de Ouderen. In Mokum Magazine is zij benoemd tot schaduwburgemeester.

‘Inmiddels is mijn woede omgeslagen in verdriet. Extreem verdriet, vanwege het feit dat ik mijn vader in eenzaamheid heb laten sterven en kil heb moeten begraven met een bepaald doel voor ogen. Een doel dat simpelweg opzij werd gezet door een demonstrerende burgemeester van Amsterdam en het uitblijven van ook maar enige vorm van handhaving. Om het met de woorden van de burgemeester zelf te zeggen: ‘daar was deze demonstratie te belangrijk voor.’ In werkelijkheid was het een exorbitante schoffering van zovelen die offers hebben gebracht. En hoe de burgemeester het ook heeft verdraaid, verhuld en van zich afgeschoven: zij en alleen zíj is en blijft hiervoor eindverantwoordelijk…’

 In de afgelopen tijd heb ik veel e-mails ontvangen met schrijnende verhalen van mensen die hun geliefde niet mochten bezoeken, of van wie een familielid in eenzaamheid is gestorven. Zelf nam ik vorige maand afscheid van mijn broer in Utrecht, die in een verpleeghuis lag. Ook hij stierf uit eenzaamheid, omdat er niemand meer bij hem mocht.

Lees ook: Wil van Soest: overpeinzingen vanuit het Kremlin aan de Amstel

En dan kom je terug in Amsterdam, waar we een burgemeester hebben die meer politica is dan bestuurder. Meer activiste is dan burgemeester. En meer bezig is met beeldvorming dan met inhoud. Woedend was ik, omdat er inmiddels al zoveel eenzame ouderen in verpleeghuizen zijn gestorven. Emotioneel werd ik, toen Sylvana Simons er een schepje bovenop deed door mij te verwijten dat ik een non-discussie voerde. Ook zij is van mening dat racisme meer aandacht en prioriteit verdient dan corona en ze durft daarbij zelfs een stapje verder te gaan: zij vindt dat ik – en andere raadsleden – racismebestrijding niet serieus neem. Toen ik haar uitlegde dat ik al 40 jaar lang strijd voer tegen racisme begon ze denigrerend in mijn richting te applaudisseren. Snap je nu waarom ik bij sommige speeches in de raad zo emotioneel word?

Kinderen en kleinkinderen die hun ouders en opa’s en oma’s niet mochten bezoeken. Mensen die bij een uitvaart moesten loten welke 30 geliefden erbij aanwezig mochten zijn. Ouderen die in eenzaamheid hun dagen moesten slijten. Al die mensen zagen de burgemeester van Amsterdam zich, met een minzame glimlach, tussen duizenden demonstranten bewegen. Had onze burgemeester haar ambtsketen om? Nee, maar ze had wel een ‘1873’ button opgespeld. Hoe sympathiek de intenties van demonstranten ook waren of in de toekomst mogen zijn en hoe belangrijk het demonstratierecht ook is: een volgepakte Dam is een dikke middelvinger naar alle hardwerkende mensen in de zorg én naar alle mensen in het hele land die zich al maanden gezagsgetrouw aan alle voorschriften houden.

van soest