Tot voor kort was ik ontzettend gevoelig voor hypes. Toen de onnavolgbare Amsterdamse sapjesdokter Jay Garrido van Jay’s Juices zich nog in de Haarlemmerstraat bevond, rende ik bij de geringste verkoudheid naar hem toe om me een veel te duur en smerig shotje te laten aansmeren. ‘Je moet ook eens een tarwegras sapje proberen’, beval hij aan. ‘Dat staat gelijk aan 2 stuks groente en 2 ons fruit.’ Vijf minuten en vijftien euro later hing ik thuis brakend boven de pot, maar dat kan ook aan de te heftige combinatie met het appeltaartje van Winkel 43 hebben gelegen.

En nu ik toch alles eruit gooi: ik ben ook een keer naar zo’n Chinese kruiden- en acupunctuur kwakzalver op de Zeedijk geweest. Die wordt gerund door zo’n dokter die dan vraagt of je je tong uit wilt steken en dan vervolgens met een zorgelijk gezicht vertelt dat er een hoop mis is met allerlei organen in je donder. Ik ging er weg met een zakje vol stinkende kruiden waarvan ik thee moest zetten, want dan zou het spoedig beter met me gaan. Deze ‘thee’ had de bittere en muffe smaak van gekookte muizen in ontbinding.

En toen verschenen er ineens reclames van alcoholvrije wijnen in mijn tijdlijn. Waarschijnlijk omdat ik op het Telegraaf-artikel van de alcoholvrije pop-up bar aan de Nieuwezijds Kolk had geklikt. Opnieuw was mijn interesse gewekt. Volgens Gall & Gall zouden deze wijnen als ‘gewone wijnen’ smaken. De Volkskrant probeerde het ongekende succes van alcoholvrije wijn te verklaren. In een test op culy.nl deelde onder meer Nina van SLA een 9 uit voor de PasDuTout van Grape District. Ook JAN Magazine ging op zoek naar écht lekkere alcoholvrije wijn. ‘Super alternatieven’, zo besluiten ze hun artikel.

Lees ook: Dry January: drink minder, maar beter!

Je begrijpt: met meerdere lovende recensies en vier slijterijen in mijn straat ging ik toch weer voor de bijl. Bij Grapedistrict kocht ik de PasDuTout en bij de Gall & Gall een rode en een witte Faber. Een Sauvignon Blancje én een Chardonnaytje, om even het verschil te kunnen proeven. Bij de GrapeDistrict werd me ook nog een PasDuTout Mousseux sans Alcool aanbevolen. ‘Heerlijk alcoholvrij bubbeltje’, knikte de vriendelijke verkoper alsof ‘ie ‘m zelf had gemaakt.

Eenmaal thuis gingen we er eens goed voor zitten. Netflix serie aan, kaasplankje erbij, stokbrood op tafel, je kent het wel. Verwachtingsvol presenteerde ik de eerste wijn. Die door Nina van SLA met een 9 bekroonde fles. Na de eerste slok keek ik om me heen en vroeg ik me af waar de Banasplit camera’s hingen. Ik had zo’n gevoel van iemand die op de bonnefooi naar het altijd geopende Artis gaat en dat er dan uitgerekend op die dag een verbouwing plaatsvindt. ‘Godverredomme, wat is dit voor een ranzige zure bocht!’ vloekte ik. ‘Dit smaakt naar een glas Dubbelfrisss dat drie jaar over datum is!’

Ik nam de glazen mee naar de keuken, mompelde dat Nina van SLA nooit meer mag liegen en spoelde alles door de gootsteen. In de keuken proefde ik de Sauvignon én de Chardonnay nog even, maar dat bleek hetzelfde teleurstellende laken een pak. Ik moest meteen denken aan dat foute mopje van die man die tegen zijn vriend zegt dat ‘alcoholvrij bier hetzelfde is als een BH aan de waslijn: het allerbeste is eruit!’ De rode Faber staat nog altijd op mijn aanrecht en dat zeikerige alcoholvrije bubbeltje staat tot op de dag van vandaag in de koelkast voor het geval dat ik te lang plakkend bezoek de deur uit moet werken.

Vlak voor sluitingstijd ben ik naar Ton Overmars gereden om niet één, maar twee overheerlijke flessen Moët & Chandon Ice Imperial Magnum te kopen. Diezelfde nacht droomde ik dat ze alcoholvrij bleken te zijn, maar de volgende ochtend merkte ik dat daar beslist geen sprake van was.

Proost!

Martijn van Stuyvenberg
Hoofdredacteur Mokum Magazine

Dry January Dry January Dry January