De hele waarheid en niets dan de waarheid is dat ik op de 18e dag van de maand april in het jaar 1983 als Freddy Tratlehner in het OLVG Ziekenhuis ter wereld kwam. We woonden op dat moment in Tuindorp Oostzaan, om precies te zijn in de Marsstraat. Mijn ouders waren harde werkers en hadden verschillende banen. Zo werkte mijn moeder onder meer bij een slager, in de horeca en ze maakte huizen schoon. Mijn vader was kok en werd later bedrijfsleider bij het bekende Amsterdamse restaurant Sluizer. Toen ik een jaar of tien was, verhuisden mijn ouders, zus en ik naar het gemoedelijke wijkje Zuideinde. Als kind speelde ik veel met LEGO en op zondagen werd ik bij de buurvrouw ondergebracht, een kunstenares bij wie ik urenlang mocht tekenen. Ik was een creatief kind en hield van knutselen. Me bezig houden met muziek zat er op jonge leeftijd eigenlijk helemaal nog niet zo bij. Ik was meer een MTV-kijker en dacht er verder niet bij na hoe al die clips werden gemaakt, laat staan de muziek. De enige muziek die ik toen maakte, was door een cd in de stereo te gooien met de boksen naar de muur gericht om de buurman van 80 wakker te maken/houden. Mijn leven bestond op dat moment voornamelijk uit een beetje lawaai maken, beetje luidruchtig zijn, oftewel: een beetje etteren. Na de middelbare school op Damstede, twee Montessori Lyceums en het Bredero College te hebben gevolgd, kreeg ik door dat ik naar de Rietveld Academie wilde. Net als op alle scholen was dat in het begin even wennen, maar al gauw ontmoette ik steeds meer mensen en had ik het erg naar mijn zin. Mijn leven heeft zich wat dat betreft dus altijd afgespeeld in Amsterdam. Ik ken zo’n beetje alle steegjes, straatjes en zijweggetjes en er is haast geen plek waar ik nog niet ben geweest. Ik ken heel veel mensen – of kennen ze mij? – en dat blijkt wel als ik waar dan ook een wandelingetje maak. Drie jaar geleden ben ik in de Staatsliedenbuurt neergestreken. Vlakbij de Jordaan, het prachtige Haarlemmerplein en het Westerpark. Ook daar is de formule van Amsterdam in volle werking: je hoort er dat prachtige accent, we kraken elkaar op een vriendelijke manier af en dat kan alleen als je op goede voet met elkaar bent. Met De Jeugd van Tegenwoordig heb ik inmiddels in elke concertzaal gestaan, van Bitterzoet tot in de Melkweg en Paradiso. Moraal van dit verhaal: Apeldoorn mag zich dan misschien het grootste dorp van Nederland noemen, maar voor mij is en blijft die eer toch echt weggelegd voor Amsterdam!

Freddy ‘Vieze Fur’ Tratlehner

FOTO NICK HELDERMAN