The Most Dangerous Woman In The World, Lady Tyson… viervoudig kickboks- en tweevoudig bokswereldkampioene Lucia Rijker heeft tijdens haar sportcarrière heel wat stoere bijnamen verzameld. ‘In mijn actieve carrière was ik genadeloos, maar ik ben nu een heel ander persoon’.

Het verhaal van Lucia Frederica Rijker begint op 6 december 1967 in Amsterdam. Waar ben je geboren en opgegroeid?

‘Ik ben thuis aan de Statenjachtstraat geboren in de nieuwbouwwijk de Banne in Noord. We woonden in de laatste flat en keken uit op boerderijen en weilanden. Als kind was het er geweldig, want we hadden alle ruimte. In die tijd had je zelfs nog een melkboer, bij wie ik mijn eerste baantje scoorde. Ik moest kratten slepen en kreeg dan een halve liter hopjesvla als beloning. Ik vond het geweldig om te helpen en wie weet ben ik daardoor wel zo sterk geworden!’

Sport was al snel belangrijk voor je. Behalve voetbal koos je in eerste instantie ook voor judo, softbal en schermen. Hoe kwam je daarbij?

‘We woonden thuis met vier kinderen en werden regelmatig naar buiten gestuurd als mijn moeder moest schoonmaken. Ik was heel fysiek, klom overal in, was handig met apparaten in- en uit elkaar halen en deed graag mee met wat de anderen deden. Ging mijn buurjongen op judo, dan hobbelde ik achter hem aan. Mijn vader was een honkbalfan, dus ging ik met hem mee naar de Haarlem Honkbal Week en zodoende rolde ik weer in het softballen. Omdat een teamsport me uiteindelijk minder goed lag, koos ik voor schermen en later voor karate. Voor kickboxen werd ik nog te jong bevonden en ik weet nog goed dat ik daar heel boos over was…’

Vanwaar de interesse in de kickboxsport?

‘Op mijn zevende zaten we met de hele familie om vijf uur ’s morgens voor de televisie om de wedstrijd van Mohammed Ali tegen Joe Frazier te kijken. Na die wedstrijd nam ik me hardop voor om ook te gaan boksen, waarop iedereen begon te lachen. Toen ik jaren later voor het eerst een paar rode, zachte bokshandschoenen met een wit stootvlak aantrok, voelde dat als thuiskomen.’

Met je eerste wedstrijd verdiende je vijftig gulden. Weet je nog wat je daarmee hebt gedaan?

‘Ongetwijfeld zal ik iets moois voor mijn moeder, die alleenstaand was, hebben gekocht. Ik was er altijd heel trots op als ik een bijdrage kon leveren.’

In 1994 verhuisde je naar Los Angeles. Was dat een moeilijke beslissing?

‘Ja, dat was héél moeilijk. Tijdens een vakantie liet ik me overtuigen door een vriendin die er zeker van was dat ik me als sportvrouw in L.A. zou thuisvoelen. Op het moment dat ik mijn ticket naar huis weggooide, voelde dat als in het diepe springen. Ik had namelijk geen plan of toekomstvisie. Ik was heel naïef en dacht: ‘ik blijf hier gewoon en dan zie ik het wel’. Ik had helemaal niks, verkocht mijn auto en motor en leefde zonder werkvergunning van mijn spaargeld. Ik leidde het leven zoals die van de hoofdpersoon in het boek The Alchemist, die zijn lotsbestemming zoekt door zich te laten leiden wat er gebeurt en wat zijn hart hem ingeeft. Het was zwaar om een bestaan op te bouwen in Amerika, maar ik ben er trots op dat het me is gelukt.’

The Most Dangerous Woman In The World, Lady Tyson… wat vind je ervan dat je dit soort bijnamen hebt verworven?

‘Dat zijn allemaal luchtkastelen die worden gebouwd om je neer te zetten als vechtster. In mijn actieve carrière was ik genadeloos, maar ik ben nu een heel ander persoon. Vroeger was ik heel extreem. Ik deed alles voor mijn sportprestaties. Nu ben ik een vrouw die in balans is, normaal eet, tweemaal in de week traint, veel water drinkt, kortom: bewust leeft.’

‘To be prepared is half the victory’ is het motto dat je hanteert bij de lezingen en clinics die je geeft. Wat bedoel je daarmee?

‘Ik hoorde het Louis van Gaal onlangs ook zeggen en elke topsporter weet hoe belangrijk het is om je op je eigen manier goed voor te bereiden. Inmiddels weet ik ook dat perfectie niet bestaat en dat je soms de controle moet durven loslaten om in het moment te weten wat er moet gebeuren.’

Het is bekend dat je de Boeddhistische leer aanhangt. Op welke manier geef je daar invulling aan?

‘Ik polijst dagelijks mijn spiegel zodat ik het leven kan zien zoals het werkelijk is. Daarnaast ga ik naar Boeddhistische meetings om het leven te begrijpen en om compassie, wijsheid en moed te ontwikkelen.’ 

En wat doet deze geboren Amsterdamse zodra ze weer op Schiphol staat?
‘Het liefst eet ik dan als eerste een grof volkoren boterham met echte boter en Friese nagelkaas. Of ik ooit definitief naar Nederland en naar mijn geboorteplaats terugkeer? Wie weet!’

Lucia over Amsterdam

‘In hart en nieren ben ik een echte Amsterdamse. Er gaat niets boven de Amsterdamse humor. Als ik waar dan ook ter wereld een echte Amsterdammer tegenkom, is dat gewoon familie. En als ik op een mooie zomeravond heb gegeten bij Restaurant Hemelse Modder en daarna over de grachten wandel, geniet ik van alle huizen en kom ik altijd tot de conclusie: hier is nergens ter wereld een kopie van!’ 

 Foto Patricia Steur