Eind 2010 kreeg Menno Buch te horen dat hij kanker had. Bij een operatie werd er onder meer een tumor uit zijn tong weggesneden. Twee jaar later kwam de ziekte terug. Na wederom uitzaaiingen in 2014 overleed hij op 62-jarige leeftijd. Nicole Buch zet zijn werk voort.

Welke gevoel overheerst als je terugdenkt aan de laatste jaren met Menno?

‘We leefden met kanker, maar waren er niet continu mee bezig. Hij veranderde niet door zijn ziekte en bleef doorgaan met werken, leven en genieten. Het enige wat veranderde, was dat hij geen verre reizen meer wilde maken. Hij wilde niet te ver weg zijn van het Antoni van Leeuwenhoek, omdat hij zich daar veilig voelde.’

Hoe was het voor jou toen de diagnose werd gesteld?

‘Heel heftig. Vanaf dat ogenblik werden we vergezeld door angst. Niet dat ik er altijd aan dacht om hem te verliezen, maar ik wist dat de risico’s toenamen naarmate de ziekte vorderde. Je kan er een heel groot drama van maken – en dat ís het natuurlijk ook – maar je kan ook je schouders eronder zetten en denken: welke plannen kunnen we nog maken?’

Wat was jouw rol tijdens zijn ziekte?

‘Ik stond voor, achter en naast hem. We zorgden ervoor dat we deel uitmaakten van elkaars belevingswereld. Híj was ziek, maar het was een proces waar we samen doorheen gingen. We spraken uit waar onze angsten lagen, hoe we erin stonden en wat we voelden. Dat is heel belangrijk als de ander ziek is. Met openheid geef je steun aan elkaar.’

Wanneer was het écht foute boel?

‘Een jaar voor zijn overlijden had hij opnieuw uitzaaiingen. Daarna heeft hij nog een operatie gehad en dat was het laatste wat ze voor hem konden doen. We wisten dat het einde in zicht was en dat het zijn laatste serie Buch In De Bajes zou worden. Menno was, zoals altijd, in-the-lead en realistisch over de volgende fase in zijn leven. Toen hij terminaal werd, ging hij helemaal in de overdrive.’

Op welke manier?

‘Hij maakte toekomstplannen waarvan hij zelf geen deel zou uitmaken. Hij wist dat ik een boek ging schrijven over zijn leven en dat ik Buch In De Bajes overnam. Ondertussen regelde hij alles voor me. Hij dacht over alles na om het mij zo comfortabel mogelijk te maken. Het was keihard, maar ook een heel intens en mooi proces om samen afscheid te nemen. Hij wees me erop dat iemand die tegen een boom rijdt nooit de kans krijgt om het allemaal op deze manier te doen.’

Hoe comfortabel is je leven nu?

‘Allesbehalve. Ik ben geamputeerd en heb een gat in mijn hart. Iedereen zegt dat verdriet slijt, maar dat is niet zo. Na zijn dood ging ik in de zesde versnelling. Ondertussen schaam ik me niet voor mijn tranen, hoe ongemakkelijk ze soms ook kunnen zijn. Dit is voor mij dé manier om door te gaan. “Leef, mijn liefde, leef. Geniet en vier het leven”, zo heeft hij het letterlijk tegen me gezegd. Hij had me een schop onder mijn kont gegeven als ik dat niet zou doen.’

Buch

‘Mijn ode aan Menno. Een avonturenroman waarvan ik hoop dat de lezer geïnspireerd raakt door zijn verhaal en zijn optimisme.’ 

€ 19,99 | www.nieuwamsterdam.nl