De maandelijkse column van de Hoofdredacteur nr. 3.18

Op de middelbare school zat ik bij Didier in de klas, een snobistisch en pedant mannetje dat altijd alles beter wist. Zijn vader was notaris en droeg meestal een chokertje: zo’n elegant en glanzend slabbetje met een heel fout motief. Zijn moeder had een verhouding met de tennisleraar en noemde haar vriendinnengroep geheel misplaatst ‘de meisjes’. Didier had werkelijk alles in zich om een blaaskaak te worden. Zijn kijk op de wereld was al vanaf de wieg verpest, maar door zijn geaffecteerde spraak wist hij de familiaire bekrompen- en kortzichtigheid fraai te verpakken.

Mijn zus, die een paar klassen hoger zat op dezelfde school, had ook zo’n opvallende klasgenoot. Ze heette Wendelien. Haar vader had van de ene op de andere dag de benen genomen, waardoor zijn vrouw plotsklaps de mening was toegedaan dat alle mannen – en gemakshalve ook alle buitenlanders in de wijk – niet deugen. Wendelien zag er net zo slonzig en onverzorgd uit als haar moeder en transformeerde al op jonge leeftijd in een forse, ongenuanceerde boerentrien. Eigenlijk hadden we haar op gezette tijden een bemoedigend kneepje in haar bolleblozende wangetjes moeten geven, want dan had ze nu misschien met een leuk gezin in Aerdenhout gewoond. Ik heb haar laatst eens opgezocht op Facebook en al mijn verwachtingen kwamen uit: ze is nog steeds vrijgezel, haar favoriete cosmetica-afdeling is nog steeds die van de Etos en haar veel te kleine Wibra-jurkje bevat een naveldiep decolleté dat me op de een of andere manier doet denken aan de fietsenstalling van Amsterdam Centraal.

Didier en Wendelien hadden één ding gemeen: ze kregen bijles van de heer Upt, een conservatieve en narcistische dorpsdandy. Een man die ooit met een geruststellend knikje aan een uit Congo geadopteerd vriendje vertelde dat het hem niet verbaasde dat al zijn cijfers zo achterbleven, omdat zwarten nou eenmaal minder goed konden leren dan blanken en Aziaten juist heel slim zouden zijn. ‘Kijk naar Mei-Lan. Zij kende binnen een dag alle Franse departementen uit haar hoofd, dat is toch ongekend?’

Nog steeds heb ik de neiging om – voor zover dat gaat – met een grote boog om alle kwade stemmingmakers heen te lopen. En dát is nou de reden waarom je dit soort ongure types niet in een verkiezingsspecial van Mokum Magazine ziet.

Martijn van Stuyvenberg

Hoofdredacteur Mokum Magazine

 

Check de video’s van Martijn via het YouTube-kanaal van Mokum Magazine. https://www.youtube.com/user/Mokummagazine